Hastalık hastalarının gerçekten bir şeyi yok diyemeyiz. Ama bu insanların hastalığı fizikî değil, tahmin edebileceğiniz gibi psikolojiktir. Dolayısıyla çözüm arayışı da buna göre olmalıdır.

Bazı kimseler çok alıngandır. “Havadaki buluttan nem kapmak” deyimi adeta onlar içindir. Sokaktan gelip geçeni yoldan çevirip hallerini arzederler. Falancanın-filancanın dertlerini, sorunlarını konuşur, üzülürler. Sonrada “keşke duymasaydım, bak, tansiyonum şekerim yükseldi” derler. Eleştiriye de asla tahammülleri yoktur; ufak bir tenkid karşısında hastalanıp yataklara düşerler. Çocuk gibidirler, çocuk gibi avutulmak isterler. Evet, onları çocuk gibi avutmak gerekir.

İKİ ASPRİN, BİR KAŞIK VİTAMİN ŞURUBU

Kocasıyla tartışıp, öfkeden yataklara düşen bir yaşlı hanımın ziyaretine gitmiştim. Evlatlarının bile yüzüne bakmıyor, babalarına karşı tavır almadıkları, tarafını tutmadıkları için derin sitemler ediyordu.

Doktora götürdüler. O, “doktor bir çocuk, ne bilsin benim gizli derdimi?” diyerek bir şeyi olmadığına inanmadı.

Çünkü onun çevresindekileri cezalandırabilmesinin tek yolu hasta olmaktı. Ona, onun dilinden konuşmak gerekirdi.